De sgraffiti

Masker uit het Nô-theater.

De term sgraffito is afgeleid van het Italiaanse woord sgraffitto dat “gekrast” betekent. Sgraffito is de naam van een oude maar in onbruik geraakte decoratietechniek die op het einde van de 19de eeuw tot nieuwe bloei kwam. Op een laag donkere pleister (bestaande uit kalk, zand en houtskool) wordt een laag bleke mortel aangebracht. De tekening wordt in deze bleke laag gekrast waardoor de donkere pleisterlaag te voorschijn komt. De holle lijnen markeren de omtreklijnen van de compositie en de oppervlakken daartussen worden ingekleurd.

De sgraffitotechniek kende een groot succes door de matige kostprijs en het onuitputtelijke repertoire van motieven waardoor elke opdrachtgever zijn eigendom kon laten personaliseren volgens eigen smaak en artistieke voorkeuren.

De sgraffiti maken deel uit van ons bouwkundig erfgoed. De mooiste voorbeelden dateren uit periode van de art nouveau. In tal van Belgische steden treffen we vandaag nog sgraffiti van Paul Cauchie aan die getuigen van de esthetische, culturele en sociale opvattingen van een tijdperk. De sgraffiti die hij ontworpen en uitgevoerd heeft voor zijn eigen woning zijn van een buitengewone schoonheid.

De sgraffiti bedekken bijna de hele voorgevel en stellen de allegorische personificaties van de kunsten voor. De tinten, gaande van oker over zandkleur tot gebrande aarde, of nog variërend van een subtiel blauw tot steenachtig grijs, staan dicht bij de bouwmaterialen van de gevel.

De smaak

De reukzin

De tastzin

Het gehoor

Het zicht

In de voorste kamer op de benedenverdieping zijn de muren rondom rond versierd met sgraffiti die het thema van de vijf zintuigen uitbeelden. De voorstellingen van smachtende en langgerekte vrouwenfiguren wijzen duidelijk op de invloed van het prerafaëlitisme.
De figuren, getooid met lange haren bijeengehouden door een roos, zijn rechtstaand, zittend of geknield voorgesteld in overeenstemming met de geometrische opstelling van het meubilair.